Krafturinn í hlustun

Ég skildi ekkert í því þegar ég fór í nám við ráðgjafarskólann á sínum tíma og svo í framhaldsnám í NLP practioner, þegar var aftur og aftur lagt áherslu á mikilvægi þess að læra að hlusta þar sem ég taldi mig vera fullfæran að geta hlustað þar sem ég væri með fulla heyrn.

þangað til ég setti mig í aðstæður þar sem ég beitti hlustun í viðtölum í náminu og þá skildi ég loksins hversu algengt það er hjá okkur manneskjunum að halda að við séum að hlusta en í raun og veru erum við að bíða þangað til að við getum tjáð okkur og komið með okkar skoðun eða ráðleggingar, ég gríp mig enn í þessari gryfju, sem betur fer er ég búinn að þjálfa mig í að vera til staðar og hlusta með áhuga og forvitni og er fljótur að draga mig upp aftur og beita hlustun á ný ef hugurinn fer að trufla.

Þegar ég tala um kraftinn í hlustun þá er það í raun og veru spurninginn hvernig hlustum við á aðra manneskju þegar við eigum í samræðum.

Hlustum við með huganum?

Hlustum við með hjartanu og tilfinningunum?

Hlustum við með eyrunum osfrv?

Það sem ég hef tekið eftir er þessi truflun sem á sér stað inní hausnum okkar og í tilfinningunni innra með okkur þegar við erum að hlusta á aðra manneskju og allar skoðanirnar sem við höfum á því sem hinn aðilinn hefur að seigja og lævísi púkinn sem vill mynda fordóma eða dæma aðstæðunar fer að draga okkur inní egóið og reyna að stýra okkur í burtu frá okkur og það sem er að gerast hér og nú.

Þegar ég er að ræða við aðra manneskju í dag þá reyni ég mitt besta að hlusta með því að vera vitni eða stundum kalla ég það að vera í þyrlunni minni fyrir ofan aðstæðunar til þess að geta séð aðstæður sem vitni og þannig haft yfirsýn og stjórnað hegðun minni og séð tilfinningar mínar og hugsanir og fundið fyrir þeim, þannig get ég betur sett mig í spor annarra með því að fara í þyrluna.

Dæmi:

Ég átti í samtali við makann minn þar sem hún tjáði sig um tilfinningar sínar og um mig, og hvað hún er að upplifa í okkar sambandi bæði gott og það sem má bæta,

Ég fann fyrir óöryggi og reiði og vildi helst fara að verja minn málsstað án þess að sjá aðstæðurnar með hennar augum því jú þetta er hennar upplifun og hennar upplifun er rétt því hún er að upplifa það og tjáir það hvort sem ég sé sammála og/eða ósammála þá er ekkert rétt eða rangt í raun og veru.

Hún sá það á mér hvernig mér leið og nefndi það að við mig, ég þagði í nokkrar sekúndur því ég hafði ekkert uppbyggilegt að seigja, dróg inn andann og fór uppí þyrluna og horfði á aðstæðurnar ofan frá.

Þarna sá ég skýrt og ljóst þær aðstæður sem við vorum stödd í og fór yfir það sem hafði farið á milli okkar, og þarna varð til fallegt og áhrifaríkt samtal á milli maka án dóms eða ásakanna.

Þetta er æfing og ég er engann veginn kominn á þann stað að geta alltaf verið þarna og ég misstíg mig oft en hjálpa mér samt sem áður upp og er meðvitaður um umhverfið mitt og sjálfan mig til þess að vaxa sem manneskja og vera fordæmi fyrir aðra til þess að gera hið sama.

Ég vona að þessi stutti pistill um hlustun hafi skilað einhverju sem þið vitið nú þegar, en til þess að minna okkur á hversu mikilvæg hlustun er í samræðum í daglegu lífi og að fá þann aðila sem við erum að tala við til að líða og vita að hann/hún skipti máli.

-snæbjörn þorgeirsson