Skólagangan

Skólagangan er partur af lífsleiðinni okkar, við förum flest í leikskóla, síðan í grunnskóla og síðan fer hluti af okkur í menntaskóla og síðan Háskóla allt í allt er þetta kerfi sem er kallað menntakerfið okkar skilst mér.

Við förum sem ungir krakkar í grunnskóla og erum þar í 10.ár sem er stór partur af okkar lífsleið, það er stór partur af krökkum sem fara í gegnum grunnskólanámið með toppeinkunn og kerfið passar vel við þau og hjálpar þeim að taka næsta skref útí meira nám osfrv eftir að hafa útskrifast úr grunnskóla.

Það er annar hópur sem er álíka stór og kannski stærri af krökkum þar sem menntakerfið passar þeim ekki og þau fara í gegnum grunnskólanámið á sömu forsendum og hinir og þar af leiðandi fá ekki tækifæri til að blómstra og fara útí lífið eftir að útskrifast úr grunnskóla með brotna sjálfsmynd og litla sem enga trú á sér og brotið sjálfstraust.

Það er óhugnalega mikið af krökkum sem útskrifast úr grunnskóla með ekkert sjálfstraust og búið að stimpla inní hausinn á þeim að þau séu misheppnuð og heimsk, með því að mæla árangur með því að setja saman próf sem er eins fyrir alla og þannig gefa einkunn fyrir árangur útfrá því sem börnin síðan fá að sjá, fyrir marga sem eiga í erfiðleikum í námi er þetta skömm sem fylgir þeim til fullorðinsára, ég hef alltof oft orðið vitni af því að fullorðnir og unglingar séu að burðast með þessa hugmynd um sjálfan sig eftir skólagönguna að þau hafi litið á sig sem heimsk vegna þess hve illa þeim gekk í grunnskóla útfrá einkunnargjöf og lifa í skömm og vanlíðan mörgum árum eftir eða alla ævi.

Við erum öll með áhuga á einhverju og þegar við höfum mikinn áhuga á einhverju þá er það ekki kvöl fyrir okkur að gera það hvort sem það er erfitt eða ekki, svo ef við getum hjálpað krökkum að fá áhuga á náminu þá verður námið svo miklu auðveldara eins og að gera nám að leik með því að sem dæmi:

''Nonni elskar fótbolta og hefur ekki einn einasta áhuga á stærfræði og fær aftur og aftur falleinkunn í stærfræði,,,er þá Nonni lélegur í stærfræði? nei hann hefur bara ekki áhuga á stærfræðinni, en þegar kennarinn fær Nonna til að skilja stærfræði með því að mæta honum sem einstakling og nota áhugasvið hans sem er fótbolti til þess að vekja áhuga hans á stærfræði þá snýst dæmið alveg við og Nonni fær betri einkannir og fer í gegnum stærfræðina með áhuga og skilning á mikilvægi og tilganginum fyrir því að læra stærfræði,,

Ef við pælum í því þá er alveg galið að ætlast til þess að einhver ein aðferð henti öllum þar sem við erum öll ólík og það sem virkar fyrir jón virkar ekkert endilega fyrir palla, og þar sem palli er ekki að ná lágmarkseinkunn/árangri í grunnskóla þá fer hann í sérkennslu og fær meiri stuðning í námi til að ná því sem er verið að kenna í staðinn fyrir að skoða hvern og einn og skilja styrkleika og veikleika hvers og eins og þannig aðlaga náminu útfrá því, því hvert og eitt barn er mikilvægt og á skilið að finnast það vera mikilvægt og skipta máli því börnin okkar eru framtíðin okkar og við getum lært svo miklu meira af þeim en við gerum okkur stundum grein fyrir og vaxið með þeim, kennarar og foreldrar og þeir sem eru að vinna með börnin okkar eru ljósberar þeirra og leiðbeinendur þeirri útí lífið.

Ég var einn af þessum krökkum sem fór útí lífið eftir skólagönguna með ekkert sjálfstraust og brenglaða mynd af sjálfum mér og umhverfinu mínu, það tók mig frá því ég útskrifaðist úr grunnskóla og þangað til í dag 11 árum seinna að byggja upp grunninn minn til þess að fara útí lífið fulur af sjálfstrausti og er búinn að fara síðan þá í allskonar nám, námskeið og lífsins lærdómsveg, á þeirri vegferð hef ég lært meira en mig hefði grunað á þeim tíma og ég er 25.ára í dag og gríðarlega þakklátur fyrir allt sem lífið hefur kennt mér og er enn að læra.

Ég er ekki að rakka niður skólakerfið og það er margt sem er verið að gera gott, og margt nýtt sem er búið að setja inní skólakerfið, en í grunninn hefur lítið breyst sem mér finnst vera áhyggjuefni þar sem mikilvægi þess að börnin fari útí lífið eftir skólagönguna andlega heil og með næga þekkingu til þess að fara síðan í þær áttir í lífinu sem þau vilja, og hafa grunnþekkingu á mikilvægi þess að læra fjármálalæsi og öðlast þannig skilning á því hvað peningar eru og hvernig fjármál virka og síðan mikilvægi andlegrar heilsu og að rækta líkamann sinn.

Ég trúi því að skólakerfið og allt í kringum það hér á íslandi sé að gera sitt besta og það er margt mjög gott sem gerist innan skólakerfisins sem við getum verið stolt af, samt sem áður er það að mínu mati eins með allt annað, þegar við hættum að læra eitthvað nýtt og gerum sama hlutinn aftur og aftur og búumst við að eitthvað muni breytast þá erum við alveg búinn að missa tökin.og höldum að við vitum allt af því að þetta hefur alltaf verið gert svona osfrv...., mín upplifun af skólakerfinu er einmitt sú,, það býst við nýjum niðurstöðum og breytingum og gera sama hlutinn aftur og aftur sem er galið.

Aðal markmið Grunnskóla finnst mér að ætti að vera,,,að útskrifa börn úr 10.bekk sem eru tilbúinn að takast á við framtíðina með fulla trú á sjálfum sér, vera með lesskilning, fármálæsi og skilning á fjármálum, hafa fengið að blómstra í sínu styrkleikum, fá að kynnast sínum veikleikum og fá að sjá að veikleikar okkar eru guðs gjöf til þess að leiða okkur að tilgangi okkar og ástríðu og styrkja veikleikanna til þess að hafa í verkfærakistunni og aðal markmiðið fara heil útí lífið með þá þekkingu sem þarf til þess að gera það sem við viljum gera hvort sem það er að stofna okkar eigið fyrirtæki, fara í meira nám, fara á vinnumarkaðinn osfrv.

Takk fyrir að lesa :D

-Snæbjörn Þorgeirsson