Líkamsýmind

Ég geng framhjá byggingu og við hliðiná mér eru stórir gluggar, ég lít á gluggann og sé spegilmyndina mína og lít í burtu en er fljótur að kíkja einu sinni enn bara til þess að vera viss um það hvernig ég lít út.

Við ættum öll að kannast við það að horfa á spegilmynd okkar þar sem hún speglast hvort sem það er í lyftunni, heima hjá okkur, í vinnunni osfrv.

Ég var alltaf úti í fótbolta, æfði íþróttir og hreyfði mig reglulega, og ég var heilbrigður og hraustur, en það var alltaf í hausnum á mér að ég væri feitur því ég var holdafarslega þykkari en hinir sem voru að æfa og hreyfa sig og þessi hugmynd mín um mig að ég væri feitur tók á endanum öll völdin á mér og mínu lífi eftir að ég fór á unglingastig í grunnskóla.

Ég var með það á heilanum í langan tíma hvernig ég liti út fyrir öðrum og það þróaði með sér á unglingsárunum eða í lok 10.bekkjar brenglaða líkamsýmind og ég tók tímabil þar sem ég hætti að borða og var með það á heilanum hvort ég væri of feitur eða ekki.

Þarna léttist ég mjög hratt og ég var orðinn 50kg 180cm hæð og alveg búinn að ganga frá mér andlega og líkamlega, ég borðaði eitt epli á dag og ef ég borðaði eitthvað sem gerði mig þungan í maganum þá hætti ég alveg að borða og fór í strætó beint á æfingu og æfði þangað til ég var viss um að vera búinn að brenna öllum kaloríum í líkamanum.

Ég byrjaði að lyfta 15.ára og var þá c.a 55kg, ég féll fyrir lyftingunum og að finna árangur á styrk, vöðvamassa og hvernig sjálfstraustið mitt varð meira og meira eftir því sem ég varð sterkari.

Það voru lyftingarnar og sælutilfinningin sem það gaf mér að styrkjast sem leiddi mig frá eða bjargaði mér frá því að halda áfram að skaða mig með því að svelta mig til þes að hafna mér algjörlega.

Það var samt sjaldgæft að ég fékk að vita hvað ég liti vel út líkamlega þegar ég var yngri og var þá heilbrigður, hraustur og holdarfarsmeiri, en ég fékk mikið hrós útá holdarfar mitt þegar ég var kominn á unglingastig og orðinn óheilbrigður, grannur og æfði af mikilli þráhyggju og óheilbrigðislega.

Frænka mín skrifaði einu sinni svolítið sem sat fast í mér og það var eitthvað í þessa áttina:

''Frekar að hrósa fyrir útgeislun og manneskjuna sjálfa frekar en að hrósa fyrir holdarfar fólks því maður veit aldrei hvaða áhrif það að kommenta á holdarfar fólks getur haft,,

''Svo er líka oft best að seigja ekki neitt ef maður hefur ekkert að seigja,,

''Aðgát skal hafa í nærveru sálar,,

Það liðu nokkur ár og ég var orðinn 17-18 ára og var búinn að þyngjast og orðinn c.a 80 kg og náði markmiði mínu sem ég setti mér þegar ég byrjaði að lyfta sem var að taka 110kg í bekk, þrátt fyrir að ég var orðinn heilbrigðari þá var ég enn með brenglaða líkamsýmind.

Ég sá mig alltaf feitari en ég var og vöðvaminni í spegilmynd minni og það varð að þráhyggju hugsunin um að verða eins og þeir sem ég leit upp til á þessum tíma sem voru að keppa í vaxtarrækt og fleirra.

Það endaði með því að ég fór útí steranotkun til þess eins að verða stærri,sterkari,skornari en allir aðrir, og þannig fá viðurkenningu frá öðrum.

Ég tók inn stera í dágóðan tíma og náði góðum árangri líkamlega en var gjörsamlega búinn að týna sálinni minni, og hver ég væri og allt snérist um lyftingar,næringu,steranna og mig.

Ég var orðinn svo verkjaður í líkama og sál í lok vikunnar eftir að hafa misþyrmt líkamanum mínum, að ég viljaðist til að nota kannabis til þess eins að fjarlægast sársaukanum og sjálfum mér, og eitt leiddi af öðru þangað til ég var algjörlega búinn að missa stjórnina á hegðunni minni og var að missa hægt og rólega ástvini mína, fjölskyldu og sálufélaga minn.

Til að gera langa sögu stutta þá endaði ég í sirka viku á spítala með slæma sýkingu í rassvöðva eftir steranotkun og þarna var ég c.a 18.ára, með yfir 40 stiga hita og sýkingin búinn að dreifa sér og læknirinn vildi undirbúa það að fjarlægja vöðva og ég var kominn í lífshættu.

Ég lá þarna í rúminu uppá spítala í móki vegna hitans og hugsaði með mér meðan ég starði útum gluggann á tunglið og nóttina og sagði í hljóði við eitthvað sem mögulega væri að hlusta:

"Ef ég næ mér þá lofa ég mér því að framvegis muni ég gera það sem er rétt og fara vel með mig, fyrirgefðu mér hvernig ég hef hagað mér, ég á svo mikið eftir að gera í lífinu og vill ekki lifa því eins og ég hef lifað því undafarið, plís gerðu það lagaðu mig,,

Þegar ég vaknaði næsta morgun eins klisjukennt það kann að hljóma alveg hitalaus og tilbúinn til þess að fara af spítalanum hress og ringlaður.

Læknarnir höfðu enga skýringu á þessu þar sem þetta var ekki eðlilegt ferli í því ástandi sem ég var í á þessum tímapunkti.

Ég leit á þetta sem tækifæri og gjöf, samt sem áður tók við langt tímabil að byggja mig upp líkamlega og andlega með helling af hindrunum og mistökum á leiðinni hingað sem ég er í dag, en það sem gerðist eftir þetta er partur af þeirri vegferð minni að læra og æfa mig í því að elska mig eins og ég skilirðislaust.

Ég gríp mig ennþá daginn í dag að nálgast þá hugsun að og horfa á mig í speglinum að ég sé svona og hinsegin og þurfi að fara að laga á mér líkamann með því annaðhvort að byggja upp vöðvamassa, létta mig osfrv.

Ég hef verið feitur, massaður, skorin, grannur, og á allri minni lífsleið hefur það ekki skipt neinu máli hversu góðu eða slæmu standi ég er í.

Ég hef aldrei verið nóg eða viljað mig eins og ég er.

Það var ekki fyrr en ég æfði mig í því að horfa á mig á hverjum degi og læra að elska mig nákvæmlega eins og ég er akkurat núna, og með æfingunni fóru magnaðir hlutir að gerast andlega og líkamlega ásamt öðrum hlutum sem ég gerði í áttina að líkamlegu og andlegu jafnvægi.

Í dag er ég eitthvað um 75kg og það er bara tala þar sem ég hef aldrei verið í betra standi líkamlega og andlega og er heilbrigður og sáttur í eigin skinni og vill mig nákvæmlega eins og ég er alltaf hvernig sem ég lít út.

Því að ég geri þetta fyrir sjálfan mig og til þess að fúnkera í lífinu með það markmið að gera það af mínum lífsstíl að lifa heilbrigðu lífi sem hentar mér án þráhyggju gagnvart útlitinu mínu þar sem það er aðeins útgeisluninn sem skín útfrá okkur þegar við erum á góðum stað andlega og það kemur fram í ljósi og líkaminn okkar fylgir fast á eftir.

Það skiptir engu máli hvort við erum feit,grönn,mössuð osfrv því við erum öll með þá umgjörð sem við köllum líkama og hann ber sálina okkar.

Við tökum ábyrgð á okkur eins og við erum í dag og öllu í okkar lífi og hættum að bera okkur saman við aðra því við erum einstök á okkar hátt og fallegar lífverur sem göngum saman á þessari jörð, og allir eiga skilið að líða vel sama hver það er og það byrjar allt á því að læra að elska sig skilirðislaust og taka áyrgð.

Byrjum á að rækta andlegu hliðina/sálina sem skiptir öllu máli að rækta og líkaminn fylgir á eftir.

Útgeisluninn okkar býr til ljósið sem fær okkur til að skína inní lífsorkuna sem við erum öll og höfum öll áhrif á lífsorkuna á hverju augnabliki því við erum lífsorkan ásamt öllu í kringum okkur.

Takk fyrir mig

- Snæbjörn Þorgeirsson