Kunni ekki að lesa og skrifa.

Þegar ég var c.a 5-7 ára þá fór ég í gegnum allskonar greindarpróf og próf sem mæla þroska minn og greind sem barn á aldrinum 5-7 ára.

Ég var greindur útfrá þessu prófi undir meðalgreind, og féll á öllu sem tengdist rökhugsun og þar sem ég kunni ekki að lesa og skrifa fyrr en mjög seint þá var ég úrskurðaður undir meðalgreind og ætti lítinn séns að ná árangri í námi, nema ég yrði settur í sérkennslu og þá væri mögulega einhver möguleiki að ég gæti náð lágmarksárangri í námi.

Þar sem ég hlýddi illa fyrirmælum í skóla og sýndi lítinn sem engan áhuga á námi frá því ég byrjaði í skóla þá var ekki búist við miklu frá mér.

Ég skoraði hátt í félagslegum tengslum og almennum mannlegum samskiptum og átti auðvelt með að sýna samkennd og áhuga á öðru fólki í kringum mig.

Þegar ég var vistaður á vistiheimili fyrir börn þegar ég var 5-7 ára þá var mikið áhyggjuefni að ég kynni ekki að lesa, svo þegar pabbi minn frétti það þá kom hann til mín alltaf á sama tíma á virkum dögum og með það eina markmið að njóta þess að vera með mér og kenna mér að lesa og skrifa, og innan við c.a 3 mánuði þá var ég farinn að skrifa og lesa.

Ekki nóg með það þá var ég með hæðstu einkunina mína alla skólagönguna í lestri,hraðlestri,skilningi,skrift og íslensku.

Og í dag þá les ég mikið og elska að skrifa og ég notast við dagbækur og penna á hverjum degi.

Við erum öll einstök og búum öll yfir hæfileikum sem eru einstakir, þrátt fyrir að einhver stimpli okkur heimsk, eða að við getum ekki gert það sem við dreymum um að gera osfrv.

Þá eru það innantóm orð sem við getum stjórnað á fullorðinsárunum að láta ekki hafa áhrif á okkur og þegar við erum búinn að kynnast okkur nægilega vel til þess að skilja það að við sjálf erum að skapa þann veruleika sem við sjáum og lifum með viðhorfum okkar til okkar sjálfs og lífsins.

Þar sem börnin okkar horfa á okkur sem spegilmynd og fyrirmyndir þá er mikilvægt að vera meðvitaður sem fullorðin einstaklingur hvernig við erum að koma fram við börnin okkar og sýna það í okkur sjálfum sem við viljum sjá í börnunum okkar.

Heimurinn sem barnið skapar geymir skilaboð.

Sem barn þá ólst ég upp í krefjandi aðstæðum frá fæðingu fram til 7.ára aldurs.

Svo ég var oft mjög utan við mig því ég var í mínum eigin heimi inní hausnum á mér, því ég vildi ekki vera í raunveruleikanum, svo ég skapaði mér sem barn nýjan raunveruleika sem var raunveruleikinn sem ég dreymdi um að lifa í og gaf mér von að allt yrði bráðum betra.

Það var talið vera mikið áhyggjuefni hjá þeim sem sáu um mig á vistheimilinu, skólanum og sérfræðingum hversu utangátta ég væri og stundum væri erfitt að fá mig til að svara einföldum spurningum og fá eðlileg svör til baka þar sem ég var kominn langt frá raunveruleikanum eins og hann væri að mati sérfræðinga.

Þegar ég var t.d spurður spurninga eins og:

Hvað heitir mamma þín og hver er mamma þín?

Þá svaraði ég:

Hún er ófrísk og vinnur með börnum í skóla.

Þetta var langt frá sannleikanum í raun og veru, þar sem hún var ekki í vinnu og ekki ófrísk með barn á leiðinni.

Skilaboðin frá þessum dreng sem var ég á milli 5-7 ára voru:

Ég vil systkini því ég er einmanna, og ég vildi að mamma væri að vinna í skólanum með krökkunum svo ég geti verið meira með henni.

Þarna var barnið sem var ég í þessu tilfelli, að tjá tilfinningar mínar sem voru að ég væri einmanna.

En ég var talinn úr takt við raunveruleikann lygasjúkur og undir meðalgreind og barnalegur miðað við aldur vegna þess ég væri mikið að seigja ósatt og gæti ekki svarað einföldum spurningum og þetta væri vandamál sem þyrfti að laga.

Ég hafði sem barn skapað mér heim í huganum sem var fyrir utan raunveruleikann sem gaf mér von og hjálpaði mér að líða betur inní erfiðum aðstæðum sem barn.

Það var unnið í því taktfast af sérfræðingum og fleirrum að koma mér úr þessum heimi sem barn.

Og þegar ég flutti til pabba míns þegar ég var c.a 7.ára þá var búið að taka af mér þennan heim sem ég hafði skapað og var talinn vera orðinn eðlilegur og núna væri ég orðinn mikið hamingjusamara barn en ég var áður.

Heimurinn sem ég hafði skapað mér og allt bullið sem það var kallað sem ég talaði um sem barn sem voru ýmindun sem ég setti í söguform og tjáði, var tekið af mér og því fylgdi mikil vanlíðan og tilfinngar sem voru skömm,óöryggi og að ég væri ekki nógu góður eins og ég var sem barn.

En það var rétt samt sem áður að ég var hamingjusamari, þar sem ég flutti til pabba míns á þessum tíma og það var stór dagur í mínu lífi og pabba míns.

Þrátt fyrir að ég hafi lent í þessari reynslu sem barn þá er ég ekki fullkominn í dag sem faðir tveggja barna minna, en ég get séð betur útfrá augum barna minna með því að setja mig í þeirra spor ef mér verður á þar sem ég hef upplifað allskonar sem barn og við getum nýtt okkar reynslu áfram í uppeldinu til hins betra fyrir okkur og börnin okkar.

Mér verður oft á í uppeldinu og það er allt í lagi.

Við stöndum bara upp aftur, fyrirgefum okkur og höldum áfram að æfa okkur, því það er mjög stór tilgangur í foreldrahlutverkinu og drifkraftur sem því fylgir útí lífið sjálft og enginn ástæða til að gefast upp því ég vil trúa því að allir foreldrar geri sitt allra besta með það sem þau hafa.

Þannig ef það koma löng tímabil sem eru yfirþyrmandi þá hef ég stoppað, og leitað mér aðstoðar því vandinn liggur alltaf hjá okkur sjálfum þegar við missum tökin.

Ég skrifa þessa sögu úr mínu eigin lífi til þess að miðla því áfram að hlusta á börnin okkar sama hversu mikla þvælu okkur finnst þau vera seigja við okkur.

Því ef við hlustum af áhuga, þolinmæði og erum opin fyrir því hvað þau hafa að seigja þá getum við skilið börnin okkar betur og tengst þeim betur.

Því börn tjá sig á mjög skapandi hátt og sýna tilfinningar á miklu fallegri mynd en við gerum í dag sem fullorðnir einstaklingar, því flest okkar höfum gleymt því eftir því sem við höfum fullorðnast hvernig við getum tjáð okkur almennilega í ýmsum myndum í daglegu lífi og þar af leiðandi missum við skilninginn í leiðinni á tjáningarformi barnanna okkar.

En við getum lært af börnunum okkar að endurlæra og rifja upp hvernig það var að vera barn, og tengst barninu sem við vorum og býr innra með okkur.

Því tengdari sem við erum okkur sjálfum og barninu innra með okkar því tengdari erum við börnunum okkar og fólkinu í kringum okkur og öllu lífinu.

Takk fyrir mig

Snæbjörn Þorgeirsson